Ҳарфи охирин

Агарчӣ бо манӣ имшаб, валекин боз метарсам.
Зи оғӯшам раҳида меравӣ то дуриҳои дур.
Ба чашмонам нишастӣ бо нигоҳи гарму мармузат,
Худоё! Боз фардо мешавӣ аз чашми ман манзур.

Ба рӯйи бистари абри ҳарир имшаб ману ҷонон,
Лабони беназири меҳри яздонро бибӯсидем.
Ба пойи арш хуспидем, адои васл бинмудем.
Канори ҳамдигар ду ташна чун дарё хурӯшидем.

Паёми Ҷабруил омад, ки фардо рӯзи ҳиҷрон аст,
Лабони ёр хушкид, ормонам силии ғам хӯрд.
Ҳарири абри хоҳишҳои мо хушкиду ҳам таркид,
Гулу гулғунҷаҳо аз абри хушкида зи ҳам паҷмурд.

Бигуфтӣ: «Меҳрабони ман, туӣ номеҳрабони ман,

23 септембар соли 2011, рӯзи ҷумъаи муродбахш, соати 14:55

Биҳишти бадтар аз дӯзах

Шикастӣ, пора кардӣ, зарбулӯри синаи гармам.

Нишондӣ ашки шабнамро ба рӯйи барги гулҳоям.

Худоё, гар чӣ дар авҷам, валекин боз дар хилват,

Зи анбӯҳи ғами ёрони худ, танҳои танҳоям.

Замоне сар ба рӯйи синаам мондӣ, гумонам, ки,

Ҳама зебоиҳои рӯйи дунё андаруни синаи ман буд.

Замоне ламси лабҳоят ба лабҳоям, ки олуданд,

Ва гӯё осмон ҳам дилбари деринаи ман буд.

Чӣ сода марди хушбахте, хиёлам ин манам танҳо,

Дар ин афсонапардозӣ, дар ин найрангу ғаммозӣ.

Дар ин гардандаи гардон, дар ин сарсонию печон

Диламро ҳамчу оби рӯд бурдӣ андарин бозӣ.

Кунун чун зоҳиди нопок пешам тавба меорӣ,

Худо будам агар, дар ин замони бешиву камҳо.

Накарда авф, аммо ҷойи ту фирдавс мегуфтам,

Гунаҳкоре биҳиштӣ аст, мегуфтанд одамҳо.

Сазои ин гуноҳатро ба виждонат сипурдам ман,

Агарчӣ дар биҳиштӣ, лек медонам зи тарҷумон.

Зи дӯзах бештар месӯхтӣ дар оташи виждон,

Надонӣ ҳам, бидон, ки то бидонӣ дону ҳам нодон.

Дигар тармим натвон ин дили бишкастаи моро,

Ба хокистар мазан оташ намесӯзад, намесӯзад.

Ба ҳар ҷо мекунад таъмир сӯзан, ҳайф, ки аммо,

Сӯрохи як дубури носабурашро намедӯзад.

Дуоят мекунам ҳар лаҳзаву ҳар бор дар тоат,

Намехоҳам биафтӣ, хор поятро диҳад озор.

Ба ҳар ҷо бош, то бошӣ саломат лек дар виждон,

Биҳишти бадтар аз дӯзах насибат бод, ало эй ёр.

11 жиюли соли 2011, Хуҷанд

Дар рӯзи зодрӯзат

Ба ҷашни зодрӯзи ту,

Таманное чиро созам?

Худоро, ман ба чашми ту,

Ду чашмони Худо созам.

Чи созам ман таманнои,

Даруни хар нафасҳоям.

Мақоми зиндагии туст,

Ба қалбам, дар ҷарасҳоят.

Чи созам ман таманно, ки

Вуҷудам ёди ту дорад.

Ду чашмам бар ду рухсорат,

Муҳаббаташкҳоборад.

Чи хоҳиш мекунам ман ки

Даруни ҳар раги хунам,

Равон аст ишқу меҳри ту

Аз ин хотир ки маҷнунам.

Чи созам ман таманно ки

Бароят зиндаги созам,

Суруди зиндагиям ту,

Ҳама созам ҳама розам.

3.07.2011 соати 18-48 Чоркӯҳ соҳили дарё.

Куфру имони муҳаббат

Мӯйи ту дар қабзаи ман, ҷони ман дар қабзаи ту,

Имшаби бистону бистад, ҳеҷ гаҳ поён наёбад.

Чашми ман дар ғабғаби ту, чашми ту дар рӯйи кафшат,

Ин нигоҳи сеҳри муртад, ҳеҷ гаҳ сомон наёбад.

Маҳшаре дар синаи ман, ламси дастонат бимонда,

Ин агар дард аст бар ман, ҳеҷ гаҳ дармон наёбад.

Аз лабат ҷустам ҳуруфе то баёзи гардани ту,

Ёфтам мӯҳри муҳаббат, к-ин маҳорат ҷон наёбад.

Дар хами зулфи парешон, тавба кардам аз хиёнат,

Имшаби имону куфрам сидрати виҷдон наёбад.

23 морси соли 2011, Маскав

Зеботарин иштибоҳ

Ман имшаб дар паноҳи мӯйҳои ту панаҳ ҷустам.

Зи оғӯши афифу гарму мастурат гунаҳ ҷустам.

Ва ин зеботарини иштибоҳам буд!

Туро бо нозҳову иштибоҳотат бубахшидам.

Хато кардам, ки аз лабҳо-т доғи бӯсаҳо чидам.

Ва ин оғози умри пургуноҳам буд.

Хутути осмонро дар сукути синаи гармат,

Нишондам моҳро дар фарқи зулфи мушкини нармат.

Замоне бозуи нармат маро андар паноҳам буд.

21 морси соли 2011, Маскав

Маро бубахш ёсуман

(Гимни хиёнаткорон)

Ман имшабам, ки бармаҳал,

Дар оғӯши пур аз асал.

Хаёнатат намудаам,

Аҷал ба ман, аҷал, аҷал.

Маро бубахш ёсуман!

Маро бубахш ёсуман!

Субҳ туро шамида ман,

Ба боғи зиндагӣ равам.

Шом туро бидида ман,

Ба рахти хоб биғнабам.

Вале инак, ба ҷойи ту,

Шамидам атри мӯйи ӯ,

Ба боғи зиндагӣ равон,

Шудам ба завқи рӯйи ӯ.

Маро бубахш ёсуман!

Маро бубахш ёсуман!

Вале инак, ба ҷойи ту,

Зи шаҳди ду лабаш мудом.

Хумори бӯса бишканам,

Ба шавқу шӯр субҳу шом.

Маро бубахш ёсуман!

Маро бубахш ёсуман!

дуввум рӯзи аввалмоҳи гармофасли соли 2011, Хуҷанд

Сеҳри чашм

Надонистам, ки чашмам сеҳр дорад,

Надонистам, ки қалбам меҳр дорад.

Гумон кардам дурушту сахтҷонам,

Валекин табъи нозук қаҳр дорад.

Надонистам, ки гул аз ман дурушт аст.

Надонистам, ки гул бе хор набвад.

Сиришки чашми ман-нақдинам умр,

Бирафту дар ягон бозор набвад.

Гумон кардам, ки ҳусн аз ҳад фузунам,

Дар охир дидамам ҳуснам фузун нест.

Худо сеҳре ба чашми ман ниҳода,

На сеҳре он чӣ мегӯи чунон нест.

Ҳамон сеҳр аст, ки алфози қалбам,

Бурун ояд зи роҳи мардуми чашм.

Ҳазорон дилбарон гар толиби ман,

На бар ҳуснам, ки бал бар қулзуми чашм.

Агар ошиқсарои ринду мастам,

Агар дар шеър бӯсидам лаби ёр.

Гуноҳам нест, тақсиро, бубахшо,

Гуноҳи поки ман, ин чашми бедор.

Агар то шеъри ман мастур буд ишқ,

Дило, ман фош мегӯям ба роҳам

Гуноҳи чашми бедори ман аст ин,

Гуноҳам нест, ҳошо бегуноҳам

28-ум рӯзи моҳи мойи соли 2011, Исфара-Хуҷанд

Тасбеҳу шишаи май

Эй Шарқ!

Эй милодгоҳи Офтоб!

Эй миодгоҳи дилбарон!

Эй бӯсагоҳи аввалини ман!

Инак, зи дуриҳои дур,

З-оғӯши сарди барфрези Ғарб.

Андар нигоҳи нилии дӯшизагони лоаҷам,

Ман ёд мекунам

Он дидаҳои ҳавасолудаи пурбӯсахоҳи ёр,

Дар зери боғи нор,

Дар шав-шави дӯшидани бӯзҳои кӯҳият.

Дар кӯчаҳои сард,

Инак сукути пиразани масту лоғаре,

Дар даст шишае,

Ба решаи ақлаш зада мастона тешае,

Ғалтида,

Нимахоб дар гувдоли қади кӯчае,

Пасту ҳазин замзама дар лабони парсинбастааш,

Инак,

Ман ёд мекунам,

Ёди зани деҳотии тасбеҳбадасте,

Дар ҷонамози ишқ,

Бо дидаҳои чор,

Дар роҳи шавҳараш.

Шарқ, эй модари замин!

Эй модари азиз!

Эй кош, даруни соғари ин зани ниммаст тасбеҳат,

Мастона бирақсад,.

Аз мастии иффати покат занони Ғарб,

Махмуртар зи пештар шуда, дар пеши пойи ту,

Сад саҷда ҳамекард.

Олмон, Франкфурт на-Майне, 2 феброри соли 2011

Фаромӯши фаромӯшӣ

Агар даъво кунӣ, ки туро аз ёд бурдаам ман,
Бидон ки фаромуширо фаромӯш кардаам.
Масти атри ёдат ҳама ҷо гаштаам ин ки,
Чун замоне ҷуръае аз лаби ту нӯш кардаам.

Имрӯз ситораро боз фиреб додам, ки рӯз аст,
ӯ низ ғафлатзада чеҳра ба ман намоён кард.
Аз васли ману ситора хуршеди баҳор,
Як шӯру валавала бапой дар ҷаҳон кард.

Хуршед, ки даъвии ишқам буд, аз рӯйи ҳасад,
Сияҳчодари абри баҳор ба рӯяш кашид.
Ин боди сабо ба беди маҷнуни қади роҳ,
Аз рӯйи ситам шона ба гесӯяш кашид.

Субҳи 1 октубари хазонаи соли 2010, соати 06:40, Чоркӯҳи Исфарамарз, ки дар оғӯши хазони пойиз аст.

Сокини пойизаму мехоҳамат

Сокини пойизаму мехоҳамат,
Дар лабат нақши баҳор аст, эй баҳор.
Дар вуҷудат зиндагии ҷовидон,
Синаи ман беқарор аст, эй баҳор.

Пеш ову танг дар оғӯш гир,
Ғунчаи пажмурдаи рӯҳи маро.
Боз умри ҷовидона бахш, бахш,
Ин дили бемору маҷрӯҳи маро.

Сокини пойизаму мехоҳамат,
Ғарқи ман шав, сад ҷавониям бубахш.
Бӯсаборон кун лабу рухсори ман,
Бо нафасҳо зиндагониям бубахш.

Чун нафасҳоят ба рӯю гарданам,
Сайр созанд, умри боқӣ медиҳанд.
Нӯш аз лабҳои ман, ки ин лабон,
Шӯру мастӣ ҳамчу соқӣ медиҳанд.

16 септембари соли 2010, соати 07:34, бемористони шаҳри Исфара

Пурсише пеш аз маҳшар

Он замон, ки маҳшар аз домони дунё сахт медорад,
Чун шаби аввал зи домони арӯс,
Шоҳдомод аз касири завқ мегирад.
Тарру хушку одаму ҳайвону ваҳшу тайру ҷин,
Ҳам фаришта, ҳам самову ахтарон,
Бо сурури сури Исрофил дар як турфа айн,
Мемиранд.

Он замон, ки зеру буни ин замин,
Ҳамчу вулқон ҷӯши худ боло гирад,
Ин замин ҳамчу як оинаи рӯйи дасте,
Ҳамвор хоҳад шуд,
Тухми мурғ з-он сӯйи дунё,
Пеши чашми кӯр ҳам,
Пайдор хоҳад шуд.

Чашмҳо аз ваҳшати тасмими Рабул оламин:
Ё ба дӯзах ё ба фирдавс!?
Баъди он ки неккорон дар биҳишт,
Баъди он бадтинатон дар нори сӯзон,
Ҷой гиранд,
Ин замини хаста аз ҷабру гуноҳ,
Нола хоҳад кард:
Бори илоҳо, меҳрабонӣ соз,
Эй, маро аз ин вазифа,
Кош маъзулам намоӣ,
Хастаам ман, хастаам,
Хаставу бишкастаам.

Ҳам замину осмону аршу курсӣ пеши ӯ,
Лоба хоҳанд кард.
Тибқи як фармони Худой,
Ин ҳама аз мансабони хеш маъзул хоҳанд гашт,
Ҷои эшон низ дар фирдавс!

Пурсише зеҳни маро мағшуш медорад:
Баъди анҷоми қиёмат,
(Эй худоё, пурсишам маъзур медорӣ,)
Баъди он ки ҳеҷ кас боқӣ намонад ҷуз ба ту,
Он замон изну ҷалолатро чӣ кас тақдис хоҳад кард?
Ё ту танҳо боз мемонӣ?
Боз махлуқи кадомин, бо кадом шева,
Ошиқи ту мешавад?
Ман надонам ҳеҷ!
Аммо, ки яқин донам,
Ишқи моён зинда хоҳад монд,
Бар ту бандагиву бардагии хешро иброз хоҳанд кард.

5-ум рӯзи моҳи оврили соли 2010, соати 17:51, Хуҷанд.

Маънии суҷудам

Эй ки гули хаёли ту.
Бируста дар вуҷуди ман.
Вале ғизои решааш,
Зи хуну тору пуди ман.

Ва ҳар қадар ки паҳн шуд,
Чу баргҳои қиссаат.
Ҳамон қадар бузург шуд,
Маро фироқу ғуссаат.

Ҳамон қадар, ки мондаам,
Ба зери сояат ба дард,
Ҳамон қадар ба чеҳраам,
Нигора шуд ранги зард

Бубин, ки сард мешавам,
Зи гармии хаёли ту,
Ва чеҳразард мешавам,
Зи сурхи хатту холи ту.

Бирустӣ дар вуҷуди ман.
Вале аз они дигарӣ.
Канори дигарон, вале,
Маро ту хуни ҷигарӣ.

Бирустӣ дар вуҷуди ман,
Бихурди тору пуди ман,
Ту маънии суҷуди ман!
Паёму ҳам дуруди ман!

Хуҷанд, 2-юми моҳи жюни соли 2010, соати 11:21

Қиссаи як муҳаббат

Аввали ишқ:
Дидорбинӣ, мулоқоти нахуст
Аз шарм гунаҳои сурх
Тақдим: Гули сурх

Сонитар:
Ҷоми шароби сурх
Ба ҳам омадани лабҳои сурх
Махмали бистар
Гулобии сурх

Боз дертар: Ҳамоғӯшиву бехобӣ то субҳ
То сар задани уфуқи офтоби сурх
Чашмҳо аз бехобӣ сурх

Ахиран:
Хиёнат ва…
Ҷилои теғ…
Дар хок нақши хунбаҳои сурх

23 моҳи мой соли 2010, борон, ки ба рӯи гунаҳои хоки ташнаи ашку хун бӯсаи баҳорона мезад, соати 12:07

Рафтанат сад ғуссае.

Навда бо фармони тӯфон,
Рӯйи гул шаппотӣ мезад,
Чашми ман бо амри ёдат,
Дар ожангҳои гунаам.
Ҷӯяи андӯҳ месохт.
Дар мазори синаи ман ғуссаҳоят,
Қалбро чун фӯлоди нарм,
Мегудохт.

Буданат як қиссае буд,
Рафтанат сад ғуссае.
Хотири ҷамъам парешон,
Ҳисса, ҳисса, ҳиссае.
Дар лабонат як замоне,
Боғбонӣ кард лабҳоям ба меҳр,
Ёсуманҳо, настаранҳо, содагулҳои умед,
Кишта буд.
Моҳ он дам вақти бӯсобӯси мо,
Дар сари мо шишта буд.

Марзҳои синаатро бо шурур,
Бӯсаҳои саркашам бишкаста буд.
Дар набарди тан ба тан,
Ишқ ғолиб буду мову ту валек,
Бехабар аз бозиҳои сарнавишт.
Бехабар, ки қисмати мо он замон,
Шодиҳоро аз пайи андӯҳҳо пайваста буд.

Баъди чандин солҳо
Боз…
Навда бо фармони тӯфон,
Рӯйи гул шаппотӣ мезад.

19 мой, соли 2010, соати 16:01

Ҷазои муҳаббат

Гунаҳ нокарда месӯзам даруни дӯзахи ишқат.
Намедонам чӣ кардам ман.
Ҳамон оғӯшу бӯсу меҳрабоният чу шаҳде буд,
Худоё, оҳ, мурдам ман.
Гумон кардам зи шаҳдат умр шаккарбор мегардад.
Хатокор,
марди дардам ман.

Замони буданат, зебову рангин қиссае будӣ
Ва ҳини рафтанат, дарду ҳазорон ғуссае будӣ
Агар сабзи баҳоронӣ, ба ҳар як фасли ин дунё,
Вале ман,
Хазонам, ранги зардам ман.

Намедонам гуноҳам чист, месӯзам, намедонӣ.
Хабарҳо з-олами дардам намехонӣ.
Гунаҳ нокарда мебинам ҷазои ишқ,
Дар ин кадбонузори навъҳои ғуссаву андӯҳ.
Ғизо аз ғусса кардам ман

5-уми моҳи мой, соати 10:32, Хуҷанд

Қудрати оғӯши зан

Ман аз хуршед метарсам ,
Ки рӯзе сард хоҳад шуд,
Ман аз кӯҳсор метарсам,
Ки рӯзе гард хоҳад шуд.
Ман аз эҳсоси гарми ишқ метарсам,
Ки аз девонагию мастиву шӯрӣ
Ва рӯзе зан зи дасти ишқу тақдираш,
Ахиран мард хоҳад шуд.

Худоё!
Худоӣ мекунад дар мо ҳузури ишқ бо дардаш
Ба вақти гармии оғӯш,
Аҷаб лағзидани лабҳо,
Ва лаззат бурдани шабҳо,
Аз садои ду лаби ҳангоми бӯсобӯс.
Чу шаб девона хоҳад шуд зи ғарқи ишқ варзидан,
Ки рӯяш субҳидам аз девонагӣ испед хоҳад гашт.
Ту ҳам девонагӣ кун дар мани девонаат эй ҷон,

Ман аз хушкидани сарчашмаҳои ашк метарсам,
Ки рӯзе кӯр хоҳад буд.
Бидон оғӯши зан сарманшаъи илҳоми ҳар дард аст,
Агар ин дард дар дунё намебуд,
Бидон дунё бидуни дард метаркид.
Бидуни дарди ширин шӯр хоҳад буд.

29 оврили баҳорандудаи соли 2010, Хуҷанд, соати 13:48

Нӯшбоде

Агар мирам дар оғӯши ту мирам.
Чунончӣ дар лаби нӯши ту мирам.
Мисоли мӯйи афтода сари китф,
Ба ғамҳо дар баногӯши ту мирам.

Ба сони панҷаҳои нури хуршед,
Хазида то ба умқи ғунчаҳоят,
Ба рӯйи ҷонамози сабзаи гул.
Дар он лабҳои хомӯши ту мирам.

Агар Мавлои Рӯмӣ аз пайи Шамс,
Ба рӯйи ин ҷаҳон батлон кашидаст,
Барои хотири як хандаи ту,
Ҳамаро, ҷуз фаромӯши ту мирам.

Кунам шабгун ҷаҳонро ҳамчу мӯят.
Надорам тоқати рӯзи дурӯғин,
Тамоми шаб бипечам дар тани ту,
Азизо, масту мадҳуши ту мирам.

Нимаи моҳи оврили соли 2010, Хуҷанд, соати 13:50

Хуни офтоб

Ҳама офоқ он шаб чун мани хом,
Бишӯста рӯйи худ бо сад ҳарорат.
Ба зери шаршари мӯят ва он гаҳ,
Биёмад торикии шаб башорат.

Ман имшаб бо Хуҷанди дилнишинам,
Туро дар бистари себарга дидам.
Ҳароратҳои гарми синаи ту,
Зи таппишҳои қалби ту шанидам.

Ба зулфат баргаи себаргаеро,
Нишондам дар лабиданҳои имшаб.
Зи оғӯшат парешу масту махмур,
Чашидам бо шабиданҳои имшаб.

Ва аммо хуб донистам ҳамон шаб,
Ки васли мо дигар бо ҳам наёяд.
Ва ин қасре, ки рӯйи гул нишондем,
Хазони фасли пойизе напояд.

Ҳама рӯзу ҳама шаб баъди он рӯз,
Парешонам, ки ҳоли ту чӣ бошад.
Пас аз оғӯши гарми ту раҳидан,
Азизи ман, диламро ғам харошад.

Ба рӯйи сабзаи муштоқи борон,
Фишондем ашкҳо ҳангоми бидруд.
Ману ту бо гулу себарга печон,
Намудем гум зи ҳам он дурри мақсуд.

Инак, дар сарнавишти он шаби мо
Шунидам гиряи хуршеди тобон,
Даруни Сирдарё вақти шомаш,
Бидидам хуни ӯ дар мавҷ резон.

9 оврили соли 2010, ману шабҳои Хуҷанд

Афсонаи ишқ

Борон ба гӯши офтоб
Афсонаи бузаки ҷингиламӯ мехонд,
Дар бистари ҳарир абр,
Офтобак ба ғанаб мерафт,
Дар бистари махмалини саҳро,
Бо духтари дӯшизаи садбарг,
Борон ба турктозӣ пардохт.

Оҳ, эй дилдодаи маҳрӯям,
Аз гӯшаи зиндони хаёлам рав,
Бигзор маро бад-ин танҳоӣ,
Бигзору раҳоям кун,
Аммо…
Ҳарчанд ту озод париосо бипарӣ,
Боз зебандаи зиндони хаёламӣ.

8 оврили соли 2010, Хуҷанд, соати 11:02

Хаёлеву маҳоле

Кош будам ашкҳои чашми ту,
Зиндагӣ дар рӯйи ту мекардаме.
Дар лабони бӯсахоҳат як замон,
Бо ҳазорон розҳо мемурдаме.

Нӯги мижгонат ба мисли умри ашк,
Аз гулӯям ҳалқовезат шавам.
Хунбаҳо аз чашми худ резам мудом,
Вақти мурдан дон, ки гулрезат шавам.

Боз чашми моҳ оғӯшам бидид,
Васваси оғӯши ман дорад мудом.
Бим дорад, к-он ҳама аз чашми ту,
То барояд офтоб дар вақти шом.

Кош будам ашкҳои чашми ту,
Аз даруни пилки чашмонат ба меҳр,
Бӯсаборон карда то лабҳои ту,
Баъд мемурдам, дило, аз ишқу сеҳр.

Ҳазрати шаб дар намози рӯз аст,
Мисли ман, ки дар сари мижгони ту.
Ҳайф, ки ҷуз орзуе беш нест,
Будани ман зери абрӯвони ту.

Ин хаёл аст, он маҳол аст, он маҳол.
Ин маҳол аст, он хаёл аст, он хаёл.

18 морс, Хуҷанд, соли 2010, соати 17:06